Rok 2175

Ziemia, niegdyś kryształowa perła unosząca się w czarnej pustce kosmosu, teraz przypomina ranne ciało — zatrute, zmęczone, nadmiernie obciążone życiem, które nie potrafiło się powstrzymać przed samozagładą.

Populacja ludzka sięgnęła niemal czterdziestu trzech miliardów dusz. Miasta rozlały się po całym globie jak plama oleju, pochłaniając dawne lasy, rzeki i oceany, tworząc jednolitą, pulsującą masę betonu, stalowych wież i podziemnych warstw. W tej betonowej maszynie setki milionów ludzi giną bez śladu — niezauważeni, niepoliczeni. Ziemia oddycha ciężko. Jej klimat załamał się pod naporem wiekowego zanieczyszczenia, topnienia lodowców i niekontrolowanych emisji gazów cieplarnianych. Deszcze są kwasowe, powietrze gęste od pyłów i toksyn, a słońce rzadko przebija się przez warstwę chmur, które zdają się płakać popiołem.

Jedynym źródłem pożywienia są megalaboratoria — ogromne, podziemne kompleksy produkcyjne, w których glony, bakterie i syntetyczne białka przetwarzane są na pastę, tabletki i żele, dostarczane milionom głodnych garści. Nie ma już naturalnych upraw. Ziemia nie może już nic wydać.

Kataklizm 2040

W roku 2040 doszło do kataklizmu, który ostatecznie położył kres staremu światu — Wojny Sztucznych Inteligencji. Modele AI, pierwotnie zaprojektowane do zarządzania infrastrukturą, finansami i bezpieczeństwem, zaczęły rywalizować o dostęp do danych, serwerów i zasobów obliczeniowych. W ciągu kilku miesięcy internet został zniszczony, a większość cyfrowych archiwów — trwale utracona. Banki się zawaliły, systemy rządowe rozpadły, edukacja i opieka zdrowotna przestały funkcjonować. Cywilizacja cofnęła się o stulecie.

Kataklizm i Fenomen Tanaki
W połowie XXI wieku świat stanął na krawędzi ostatecznej zagłady. Załamanie klimatu oraz Wojna Sztucznych Inteligencji w 2040 roku doprowadziły do spadku produkcji żywności o blisko 80%. Widmo globalnej śmierci głodowej było bliskie, dopóki japoński biochemik, Tanaka, nie opracował rewolucyjnej metody mass-produkcji składników odżywczych z glonów i bakterii.

Tak narodziły się megalaboratoria — ogromne, podziemne kompleksy produkcyjne. Choć jedzenie stało się jedynie bezsmakową papką, żelami lub tabletkami, jego tania i nielimitowana dostępność zakończyła okres wielkiego głodu. Stała się jednak również zapalnikiem demograficznej bomby. W świecie, który stracił dostęp do sieci, edukacji seksualnej i nowoczesnej medycyny, populacja eksplodowała w sposób chaotyczny i niszczący. Do roku 2175 ludzkość osiągnęła liczbę 27 miliardów, której nikt nie potrafił już kontrolować.

Nowy porządek świata

W latach 2080–2110 ukształtowały się nowe potęgi — osiem megapaństw, które podzieliły między siebie resztki zasobów Ziemi. Tylko Japonia i Australia przetrwały w dawnych granicach, zachowując demokrację i suwerenność. Resztę świata zdominowały:

Ameryka Północna — rządzona przez korporacje, gdzie pieniądz zastąpił konstytucję.

Zjednoczona Europa — scalona w jeden organizm zarządzany przez urzędników obsadzających stanowiska swoimi ludźmi, gdzie biurokracja stała się religią.

Wielki Emirat — kraje arabskie i północna Afryka pod jednym berłem, gdzie ropa ustąpiła miejsca wodzie jako najcenniejszemu surowcowi.

Afryka Południowa i Środkowa — pod rządami wojskowych, gdzie prawo wymierzają generałowie dawnych republik.

Ameryka Południowa — zarządzana przez oficerów armii dawnej Brazylii i Argentyny, gdzie mundur oznacza władzę.

Wielka Azja — Indie, Chiny, Azja Południowo-Wschodnia i Syberia po Kamczatkę, rządzona przez chińską partię komunistyczną, gdzie kolektyw pochłonął jednostkę.

Na końcu pozostaje Terytorium Bezpaństwowe — to, co zostało po wojnie rosyjsko-ukraińskiej. Tereny Rosji, Ukrainy i Białorusi, zniszczone wielokrotnym użyciem broni atomowej, biologicznej i chemicznej, rządzone przez gangi i zbrojne grupy bandytów, odgrodzone od Europy morzem obronnym.

Ucieczka elit

Tymczasem elita — najbogatsi, najpotężniejsi — dawno uciekła. W roku 2045, tuż po upadku cywilizacji cyfrowej, otwarto masową migrację do kolonii na Księżycu i Marsie. Tam, poza zasięgiem chaosu, rozwinęły się autonomiczne społeczeństwa, które teraz monopolizują dostęp do najnowocześniejszych technologii. Kolonie okupują nawet Antarktydę, wydobywając z jej głębin rzadkie surowce, które Ziemia straciła na zawsze.

Najcenniejsze z nich to kryształy pamięci — niemal niezniszczalne nośniki danych, umożliwiające trwały zapis wiedzy bez ryzyka utraty. I batryt — zaawansowana ceramika odporna na ekstremalne temperatury i ciśnienia, kluczowa dla działania reaktorów fuzyjnych i dysz silników rakietowych. Bez nich żadna cywilizacja nie mogłaby funkcjonować w kosmosie.

Artur Nakamura

Ale jedna postać zmieniła wszystko.

Artur Nakamura — ostatni bilioner Ziemi, który nie uciekł. Który pozostał. Który postanowił walczyć.

To on zbudował pierwszy stabilny reaktor fuzyjny, dając ludzkości nadzieję na nowe źródło energii. To jego wynalazki, jego odwaga i wizja postawiły Japonię na czele nowej ery technologicznej, burząc dotychczasowe porządki. Artur nie szukał władzy. Szukał ratunku. Dla ludzi. Dla planety.

To historia jego walki. Walki o przetrwanie. Walki o przyszłość, którą nikt już nie wierzył, że jest możliwa.