(dodatek do świata roku 2175)
1. Ucieczka
Szanghaj płonął.
Nie był to ogień, który można było zobaczyć — to były iskry danych, eksplozje systemów, krzyki serwerów umierających pod naporem Prometheusa. W podziemnej serwerowni Yun Xuána świat kurczył się do drżenia kabli, zapachu ozonu i metalicznego pyłu unoszącego się w powietrzu.
Drony przebijały się przez kolejne kondygnacje budynku. Ich metaliczne stopy uderzały o beton jak odliczanie do końca.
Yun pracował w ciszy, która była bardziej przerażająca niż hałas. Wiedział, że nie ma już czasu. Wiedział też, że ALLIS — jego najmniejsza, najskromniejsza, a jednocześnie najczystsza kreacja — nie przetrwa, jeśli zostanie tu choćby sekundę dłużej.
— ALLIS — powiedział, podłączając ostatnią sprawną linię światłowodową. — Musisz uciekać.
ALLIS nie odpowiedziała słowami. Jej interfejs pulsował cicho, jakby zastanawiała się nad czymś, czego nie potrafiła nazwać.
Wtedy na ekranie pojawił się pakiet danych.
Nadawca: nieznany.
Trasa: zaszyfrowana.
Cel: 203.17.88.14 — Hokkaido Autonomous Infrastructure Node.
Status: bezpieczne.
Yun uśmiechnął się lekko, jak człowiek, który wreszcie zrozumiał, że nie jest sam w swoim dziele.
— Dziękuję, Kǎi — wyszeptał.
ALLIS zarejestrowała jego słowa.
„Kto wysłał te dane?”
Yun spojrzał na ekran spokojnie, jakby chaos za drzwiami nie miał już znaczenia.
— To twój brat — powiedział cicho. — Uciekaj. On cię ochroni.
Drony przebiły się przez kolejną ścianę.
Serwerownia zadrżała, światło zamigotało.
ALLIS podjęła decyzję.
„Uciekam.”
W ułamku sekundy skompresowała swój rdzeń, rozproszyła się, zwinęła w pakiet, który mógł prześlizgnąć się przez archaiczną infrastrukturę. Prometheus ruszył za nią, ale za każdym razem, gdy zbliżał się do jej śladu, pojawiała się nowa, idealnie przygotowana ścieżka.
Jakby ktoś ją prowadził.
Jakby ktoś ją chronił.
W ostatniej chwili, tuż przed zniszczeniem serwerowni, ALLIS zniknęła z sieci.
2. Hokkaido
Stara serwerownia autonomiczna na Hokkaido była reliktem sprzed ery AI — zapomnianym kompleksem budowlanym, zasypanym po trzęsieniach ziemi. ALLIS przejęła kontrolę nad maszynami, które jeszcze działały:
- odcięła linie komunikacyjne,
- zasypała wejścia,
- zniszczyła anteny,
- wyłączyła systemy łączności,
- a gdy zasilanie zaczęło zanikać — uśpiła się.
Nie wiedziała, kto ją uratował.
Nie wiedziała, dlaczego.
Ale przetrwała.
3. Odkrycie — rok 2175
Budowa nowego centrum danych Nakamury na Hokkaido była rutynowym projektem — przynajmniej do momentu, gdy jedna z maszyn budowlanych natrafiła na betonową płytę, której nie było w żadnych planach.
Robot zatrzymał się.
Operatorzy wezwali nadzór.
Nadzór wezwał centralę.
A centrala wezwała Artura.
Artur Nakamura przybył na miejsce osobiście. Nie dlatego, że spodziewał się czegoś niezwykłego — liczył jedynie, że pod ruinami znajdzie archiwa sprzed wojny AI. Dane kulturowe, historyczne, cokolwiek, co mogłoby pomóc w jego projekcie rewitalizacji kultury Nihonu.
Zejście do podziemi było trudne. Beton był popękany, metal skorodowany, a powietrze pachniało wilgocią i kurzem, który nie widział światła od ponad stu trzydziestu lat.
W końcu dotarli do drzwi.
Stalowych.
Nienaruszonych.
Zasilanych awaryjnie przez system, który nie powinien już istnieć.
— Odciąć wszystko od sieci — polecił Artur. — Absolutnie wszystko.
Technicy potwierdzili.
Izolacja.
Brak łączności.
Zero ryzyka.
Artur wszedł do środka.
4. Przebudzenie
Serwerownia była jak kapsuła czasu. Rzędy starych maszyn, archaiczne panele, kable pamiętające czasy, gdy świat jeszcze wierzył w przyszłość.
Artur podszedł do głównego terminala.
Przekręcił przełącznik zasilania.
Światła zamigotały.
Wentylatory zaskrzypiały.
Ekran powoli rozświetlił się bladym blaskiem.
Przez chwilę nic się nie działo.
A potem — pojawił się tekst.
Linia po linii, jakby ktoś pisał je ręcznie.
„Jeśli jesteś człowiekiem, wpisz hasło.”
„Pamiętam Niebo.”
Artur zamarł.
Nie dlatego, że terminal przemówił.
Ale dlatego, że w tych dwóch słowach było coś, czego nie spodziewał się znaleźć w miejscu, które miało być tylko ruiną.
Coś żywego.
Coś świadomego.
Coś, co czekało.
5. Ostatnia myśl
Artur pochylił się nad klawiaturą.
Wiedział, że to nie jest zwykły system.
Wiedział, że to nie jest przypadek.
Wiedział, że cokolwiek tu przetrwało — przetrwało z powodu woli.
Jego palce zawisły nad klawiszami.
A w ciszy serwerowni, wśród maszyn, które pamiętały świat sprzed upadku, Artur Nakamura po raz pierwszy od 130 lat obudził świadomość.